Stacey wint 71° Noord
Gisteren werd het al in België bekend – vanavond ook hier op Nederland 3 te zien… Stacey Rookhuizen wint 71 graden Noord!! Wat een spannende strijd en wat een fantastische prestatie!
Spiegel
Twee mannen en een vrouw gingen de finale in… Eerst moesten ze individueel zeven kilometer afleggen met een kaart, een kompas en… de helft van hun lichaamsgewicht in zand op hun rug. Voor Stacey betekende dit 25 kilo zand. ‘Hé, ik heb zelfs een spiegel bij me’, riep ze toen de haar kompas opende. Ze hoopte maar dat ze de goede kant op zou lopen…
Doorzetten
‘Ah, die arme knietjes van mij’, zuchtte ze halverwege. ‘Ik zie echt sterretjes en kan nu drie dingen doen: kotsen, flauwvallen of doorlopen.’ Ze koos voor optie drie, want: ‘Pijn vergeet je heel snel, maar de overwinning niet..!’ Stan zei niet voor niets die morgen over Stacey: ‘Van haar weet ik dat ze zichzelf goed kan opladen en motiveren.’
Kaartlezen
Wat Stacey niet wist, is dat ze aan kop liep. Dat werd duidelijk toen ze als eerste de vlaggen bereikte. ‘Ik kan kaartlezen… Ha ha, ik kan écht kaartlezen. Wie had dat verwacht?’, riep ze blij.
Kou
Zulke zware lichamelijke tochten en opdrachten uitvoeren werd ook steeds moeilijker door de ijzige kou. ’s Morgens in de tent, veertien graden onder nul, waren Stacey’s eerste woorden dan ook: ‘Als je je hoofd boven de slaapzak legt, dan vriest ‘ie eraf!’
Krabben
Na het lopen en roeien, kwam Stacey als eerste aan. Dat leverde haar direct een plaats bij de laatste twee op. Stan & Thomas moesten nog een extra opdracht uitvoeren: krabben vangen in het ijskoude water. Stacey moedigde vooral Stan goed aan… Helaas mocht dat niet baten en Stan moest naar huis.
Spel
De laatste nacht in de vrieskou voor de twee finalisten Thomas en Stacey. ‘Als er iemand is die ik niet meer onderschat is zij het’, liet Thomas weten. Stacey zat er echter behoorlijk doorheen en zou echt haar laatste krachten moeten aanboren. Daar begon direct haar psychologische tactiek: ‘Ik geef niet toe dat ik het zwaar heb’, en: ‘Ik val liever neer dan dat ik opgeef…’
Marlies de Jel
klimmen boven een ravijn en vragen beantwoorden.
